Pijlstaart

De Pijlstaart is in Nederland vooral in milde winters een wintergast uit de taiga- en toendragebieden in het hoge noorden. Ze worden dan vaak in grote groepen waargenomen. Bij serieuze koude trekken ze via ons land verder zuidwaarts. Uiterlijk eind april keren ze terug naar de broedgebieden, in Europa met name in Finland. In Nederland komen ze slechts zeer zelden tot broeden.

Het is zowel in de lucht als op de grond voor veel vogelliefhebbers de sierlijkste van de eenden, eenvoudig te herkennen aan de lange, slanke hals en de lange, scherp gepunte staart. De woerd heeft 's winter een fraaie kleurtekening waarbij de chocoladebruine kop en witte hals en buik opvallen. Het wijfje daarentegen is net als bij de meeste andere eenden eenvoudig gekleed, uiterst doeltreffende camouflage op het nest. Ze is te onderscheiden van vrouw Wilde Eend door de donkergrijze snavel.

Pijlstaarten zijn pijlsnelle vliegers, soms vliegen ze in V-formaties.

De meeste broedgevallen van de zeldzame Pijlstaart zijn op de Waddeneilanden, het IJsselmeer- en het Deltagebied. Broedgevallen dieper landinwaarts worden amper meer vastgesteld. Overigens is het bij paren in de broedtijd lang niet altijd duidelijk of ook daadwerkelijk tot broeden wordt overgaan. Hoewel de Pijlstaart in Nederland altijd wel schaars broedde, lijkt hij steeds zeldzamer te worden. Van de vermoedelijk enkele tientallen broedparen rond 1975 zijn er sinds de eeuwwisseling minder dan een tiental over. (bron: zie vogel.asp r398).

De Pijlstaart is een van de zeldzaamste broedvogels van ons land. Recent werden broedgevallen vastgesteld in het Wadden-, Delta- en IJsselmeergebied. Nederland ligt aan de zuidwestrand van het broedverspreidingsgebied. Jacht tijdens de trek van en naar de zuidelijke overwinteringsgebieden rondom de Middellandse Zee kan deze soort ook parten spelen (bron: Vogelbescherming Nederland.