Dichtheid per km2
Territoria per km²
Dichtheid
Dichtheid = territoria per jaar gedeeld door het Meijendel-oppervlak in dat jaar, volgens dezelfde berekening als de dashboardkeuze “Dichtheid per km2”.
Beschrijving
De Casarca is een grote eendensoort, ietsje kleiner dan de wat plompere Nijlgans, met een oranjebruin verenkleed, een lichtere kop met een opvallend pikzwart oog. Het mannetje is iets helderder van kleur en neigt meer naar kastajebruin. In het zomerkleed dragen mannetjes een zwarte halsring, bij de vrouwtjes ontbreekt die. Casarca's hebben een zwarte snavel en zwarte of grijze poten. In de vlucht vallen de grote witte vlakken op de vleugels op.
De roep is nasaal blaffend en klinkt bij het vrouwtje lager. Op afstand is verwarring met de Nijlgans mogelijk, die is echter meer licht grijsbruin op het lichaam en alleen roodbruin op de rug. Bij de Nijlgans valt de donkere vlek rond het oog op, die bij de Casarca ontbreekt.
De Casarca komt van oorsprong niet in Nederland voor, maar er worden het hele jaar door wel Casarca's waargenomen. Een groot deel daarvan is afkomstig uit of een nazaat van eenden uit watervogelcollecties of vogelparken. Ze zijn altijd in de buurt van open water te vinden, zoals meren, moerassen en parkvijvers.
Het oorspronkelijke broedgebied van de Casarca is van Zuidoost-Europa tot in centraal Azië. Het zijn trekvogels met het overwinteringsgebied van de oostelijke Middellandse Zee tot in Zuidoost-Azië. Er zijn groeiende broedpopulaties in Duitsland, vooral in Noordrijn-Westfalen en in Zuid-Duitsland. Elk najaar vertonen zich grotere groepen Casarca’s (500+) op bijvoorbeeld het Eemmeer en Ketelmeer waarvan wordt aangenomen dat het wilde exemplaren zijn van die broedpopulatie in Duitsland. Het is onbekend of er ook vogels bij zijn uit de oorspronkelijke broedgebieden (bron: Sovon ).
Er is weinig bekend van de broedbiologie in Nederland. Casarca’s nestelen in Duitsland vooral in holen, soms in een gekraakt groot nest. Er is één broedsel per jaar met meestal 8-9 eieren (Sovon).
De roep is nasaal blaffend en klinkt bij het vrouwtje lager. Op afstand is verwarring met de Nijlgans mogelijk, die is echter meer licht grijsbruin op het lichaam en alleen roodbruin op de rug. Bij de Nijlgans valt de donkere vlek rond het oog op, die bij de Casarca ontbreekt.
De Casarca komt van oorsprong niet in Nederland voor, maar er worden het hele jaar door wel Casarca's waargenomen. Een groot deel daarvan is afkomstig uit of een nazaat van eenden uit watervogelcollecties of vogelparken. Ze zijn altijd in de buurt van open water te vinden, zoals meren, moerassen en parkvijvers.
Het oorspronkelijke broedgebied van de Casarca is van Zuidoost-Europa tot in centraal Azië. Het zijn trekvogels met het overwinteringsgebied van de oostelijke Middellandse Zee tot in Zuidoost-Azië. Er zijn groeiende broedpopulaties in Duitsland, vooral in Noordrijn-Westfalen en in Zuid-Duitsland. Elk najaar vertonen zich grotere groepen Casarca’s (500+) op bijvoorbeeld het Eemmeer en Ketelmeer waarvan wordt aangenomen dat het wilde exemplaren zijn van die broedpopulatie in Duitsland. Het is onbekend of er ook vogels bij zijn uit de oorspronkelijke broedgebieden (bron: Sovon ).
Er is weinig bekend van de broedbiologie in Nederland. Casarca’s nestelen in Duitsland vooral in holen, soms in een gekraakt groot nest. Er is één broedsel per jaar met meestal 8-9 eieren (Sovon).
Voorkomen
Broedgevallen zijn sinds 1969 bekend uit het hele land, met enige nadruk op Laag-Nederland. De landelijke populatie neemt langzaam toe. Desondanks blijven de aantallen (enkele tientallen broedparen) klein in vergelijking met die van andere watervogels die van tamme origine zijn, zoals de Nijlgans (bron: zie vogel.asp r398).
In Meijendel is van 2002 t/m 2005 een broedend paartje gerapporteerd.
In Meijendel is van 2002 t/m 2005 een broedend paartje gerapporteerd.