Dichtheid per km2
Territoria per km²
Dichtheid
Dichtheid = territoria per jaar gedeeld door het Meijendel-oppervlak in dat jaar, volgens dezelfde berekening als de dashboardkeuze “Dichtheid per km2”.
Beschrijving
De Witstuitbarmsijs lijkt sterk op de Grote Barmsijs maar is over het algemeen wat lichter. In sommige kleden zijn ze echter niet te onderscheiden. De Witstuitbarmsijs is grijzig met op de bovenzijde een donkere streping, hij heeft een lichte vleugelstreep en een zwart befje. De onderzijde is gestreept op een lichte ondergrond. Het voorhoofd is rood en bij de mannetjes wordt de borst rood-roze in de broedperiode. Hét grote verschil met de Grote Barmsijs is de witte stuit; in dat wit zit soms wat roze. Tot slot is de snavel ietsje kleiner dan die van de Grote Barmsijs.
De Witstuitbarmsijs broedt en overwintert in het hoge noorden van Eurazië en Noord-Amerika. Ze broeden in berkenbossen en struikgewas op de toendra. Het nest wordt vrij laag in een boom of struik gebouwd. De constructie is gelaagd: het 'casco' is van twijgen en krijgt een binnenkant van worteltjes, schors en korstmos, de voering is van dons, wilgenkatjes en haren.
De voeding is hoofdzakelijk zaden, vooral van els en berk.
Voor de winter trekken Witstuitbarmsijzen wel zuidelijk, maar nooit heel ver. In Centraal-Europa trekken ze dan tot en met Denemarken, het noorden van Duitsland en Polen en de Baltische Staten. In sommige winters trekken ze verder zuidwaarts dan gewoonlijk en bereiken zo ook West-Europa en Nederland. Van 2000 tot en met 2014 werden 20 waarnemingen goedgekeurd door de Commissie Dwaalgasten Nederlandse Avifauna (CDNA) (Dutchbirding).
De Witstuitbarmsijs broedt en overwintert in het hoge noorden van Eurazië en Noord-Amerika. Ze broeden in berkenbossen en struikgewas op de toendra. Het nest wordt vrij laag in een boom of struik gebouwd. De constructie is gelaagd: het 'casco' is van twijgen en krijgt een binnenkant van worteltjes, schors en korstmos, de voering is van dons, wilgenkatjes en haren.
De voeding is hoofdzakelijk zaden, vooral van els en berk.
Voor de winter trekken Witstuitbarmsijzen wel zuidelijk, maar nooit heel ver. In Centraal-Europa trekken ze dan tot en met Denemarken, het noorden van Duitsland en Polen en de Baltische Staten. In sommige winters trekken ze verder zuidwaarts dan gewoonlijk en bereiken zo ook West-Europa en Nederland. Van 2000 tot en met 2014 werden 20 waarnemingen goedgekeurd door de Commissie Dwaalgasten Nederlandse Avifauna (CDNA) (Dutchbirding).