Bosuil

De Bosuil voelt zich het beste thuis in zowel loof- als naaldbossen, in parken en soortgelijke landschappen, mits er maar oude holle bomen voorkomen waarin hij kan verschuilen en nestelen. Verder verlangt deze uil een gevarieerd prooi-aanbod van zowel (kleine) zoogdieren als vogels. De bosrijke gebieden in de duinen van Meijendel voldoen aan die eisen. Het is een standvogel bij uitstek die eenmaal volwassen, zelden zijn territorium verlaat.

Er is weinig kans een Bosuil te zien, want het grootste deel van de dag zitten bosuilen verstopt in holen, tegen een boomstam aangedrukt en/of in dichte begroeiing. Bovendien hebben ze een prima schutkleur. ’s Nachts gaan ze op jacht vanaf een uitkijkpost. De vlucht is snel, direct en onhoorbaar. Roep en zang van deze uilensoort zijn vooral tijdens de balts- en broedtijd te horen. Mannetje en vrouwtje roepen naar elkaar met korte wat schelle kreetjes en het mannentje zingt dan een beetje zoals de uil uit de griezelfilm.

Taxonomie. Binnen de orde der uilen (Strigiformes) worden twee families onderscheiden. De Kerkuil is bij ons de enige vertegenwoordiger in de familie Tytonidae. Alle andere nederlandse uilen maken deel uit van deze familie, de Strigidae.

De Bosuil breidde zich in de twintigste eeuw spectaculair uit. Vanaf ongeveer 1960 koloniseerde hij de Hollandse duinen en andere delen van West-Nederland. Na 1975 volgden Noord-Brabant en Drenthe, waar de bossen aanvankelijk te jong waren voor deze holenbroeder. Landelijk is de stand sinds 1990 min of meer stabiel. Jaarfluctuaties houden deels verband met de zangactiviteit. In voedselarme voorjaren slaan veel paren het broeden over en leven ze teruggetrokken (bron: zie vogel.asp r398).

Het aantal broedgevallen in Meijendel is in de loop van jaren geleidelijk afgenomen, zij het de laatste jaren wat geleidelijker. In 2013 is een dieptepunt bereikt. Daarna lijkt het aantal broedparen zich licht te herstellen en te stabliseren op het niveau van rond de eeuwwisseling, zij het met uitschieters.