Oehoe

De grootste uil van Europa is de Oehoe. Tot wel 70-75 cm lang en het postuur versterkt door een dicht en donzig verenkleed voorwaar een indrukwekkende gestalte! De bovenzijde is donker bruin, grof gestreept en gemarmerd met zwart, de onderzijde lichter bruin met op de borst stevige strepen afnemend naar de bevederde poten. De ogen zijn groot en opvallend geel tot oranje van kleur. Met zijn lange oorpluimen lijkt deze uil in silhouet wel wat op een Ransuil, maar die is maar half zo groot, zodat zelfs een onervaren vogelaar een Oehoe zal herkennen.

In de vlucht straalt de Oehoe kracht uit met ondiepe vleugelslagen, de glijvlucht is horizontaal. Hij roept in verschillende rauwe en felle kreten. En, 'last-but-not-least', de zang is een diep, galmend 'Oehoe…'. Wat voedsel betreft is hij een ware opportunist. Prooidieren die het meest algemeen zijn in het leefgebied nemen een hoog percentage in van de voedselkeuze. Denk daarbij aan kleine zoogdieren - zelfs vossen - alsmede (roof)vogels en amfibieën.

Het verspreidingsgebied van de Oehoe loopt globaal van Scandinavië via het westen van Duitsland naar Spanje en dan in een brede band naar het oosten, tot en met China. Zuid-Nederland ligt op de westelijke rand, in een 'uitstulping' van dat leefgebied. Het is een standvogel in bergen en bossen, heeft een voorkeur voor steile kliffen en oude bomen.

Oehoes broeden vaak op richels in de bergen of in afgravingen, maar ook op de grond of op oude roofvogelnesten in bossen. In Nederland lijken oude mergel- en steengroeves favoriet. Op de grond is het nest meestal niet meer dan een kale nestkom. Het legsel varieert van 2-5 eieren, om de paar dagen wordt een ei gelegd. Het vrouwtje begint meteen met broeden zodat de jongen asynchroon uitkomen.

Deze uil is zeldzaam en (in Nederland) in aantal afnemend. Los daarvan maar vanwege de nachtelijke levenswijze wordt een Oehoe niet veel gespot en dan meestal als een donkere schaduw. Maar soms neemt hij een zonnebad op rotsrichels of rust op een hoge boomtak.

De Oehoe is door de eeuwen heen sterk vervolgd en daardoor op veel plaatsen verdwenen. Dankzij bescherming en herintroductie is dat veranderd. Sinds 1997 broedt deze uil nu weer jaarlijks in Nederland, aanvankelijk alleen in het Zuid-Limburg, vanaf 2002 kwamen ook Overijssel, Gelderland en Noord-Brabant in beeld.

De vestiging in Nederland was onderdeel van een uitbreidingsgolf in Duitsland, volgend op uitzetacties in de Eifel en herstel van populaties elders. De populatie Oehoes in Nederland neemt behoorlijk toe, van nog geen 20 broedparen in 2016 tot nu -anno 2021- 47 paren (bron: Sovon).

In Nederland broeden weinig Oehoe's. Daarom staat de soort op de Rode Lijst. Het is belangrijk om de broedgebieden van de Oehoe te beschermen tegen verstoring door onder meer een periodieke recreatiestop, met name van belang bij grondnesten. Daarnaast moet het leefgebied vrij worden gehouden van gifgebruik voor muizen- en rattenbestrijding. Aanvaring met elektriciteitsmasten en windmolens, ook drukke verkeerswegen (relatief veel verkeersslachtoffers!) en prikkeldraad vormen verdere risico’s. Daartegen moeten actief beschermingsmaatregelen worden getroffen.
(bron: Vogelbescherming Nederland )

De Oehoe heeft een 'eigen' werkgroep, die bescherming van deze unieke vogel tot doel heeft, de 'Oehoe werkgroep Nederland'. Er is veel informatie (inclusief foto-albums) beschikbaar op de website van deze groep; het logo rechts is een link.