Glanskop

De Glanskop is een algemene broedvogels van opgaande loofbossen met eik en beuk. De soort komt voor op de voedselrijke zandgronden in de duinstreek en Oost-Nederland. De Glanskop is een echte standvogel en erg honkvast. Hij verlaat alleen in nazomer en herfst zijn territorium wel eens, maar trekt nooit ver.

De Glanskop lijkt sprekend op de Matkop en wordt hiermee gemakkelijk verwisseld. Er zijn in het uiterlijk enkele kleine verschillen, maar het is lastig die te gebruiken voor een positieve determinatie. Ook verschillen in zang geven lang niet altijd uitsluitsel, de roep lijkt een beter middel. Die van de Glanskop is vrij explosief en van de Matkop bescheiden en nasaal. Ook heeft de Matkop een voorkeur voor een wat ander biotoop.

De Glanskop is net als de Matkop een holenbroeder en maakt gebruik van bestaande holten in oude bomen. De Matkop hakt die holtes bij voorkeur zelf uit in dode stompen met een zachte structuur (berk, wilg, els). Glanskoppen hebben jaarlijks vaak twee legsels.

Lees een uitgebreidere verhandeling over het onderscheid en voorkomen van deze Glanskop en Matkop in Meijendel via deze link. De conclusie ervan is dat in Meijendel alleen nog de Glanskop voorkomt.

De Glanskop kent een ruime verspreiding in de Hollandse duinen en in grote delen van de hoge gronden, maar is zeldzaam in Noord-Brabant en Limburg ten westen van de Maas. De landelijke stand nam tot ongeveer 1990 toe door het ouder (en geschikter) worden van bos. Tegelijkertijd breidde de soort zich sterk uit in gebieden waar hij eerst nagenoeg ontbrak, zoals West-Drenthe. Sindsdien deden zich geen grote veranderingen meer voor. Strenge winters hebben amper effect op deze soort (bron: zie vogel.asp r398).

Het aantal broedgevallen in Meijendel toonde jarenlang een licht stijgende trend (grafiek boven), echter sinds het jaar 2020 is het aantal vastgestelde territoria meer dan gehalveerd!