Grote Canadese Gans

De grootste in Nederland voorkomende ganzensoort is de Canadese Gans. 'Canadese Gans' is feitelijk een verzamelnaam. In Nederland broeden voor het overgrote deel Grote Canadese ganzen. De Kleine Canadese Gans is een stuk kleiner en een zeldzame dwaalgast in Europa; in Nederland tot en met 2008 slechts zeven gevallen.

Deze soort werd lang geleden in Engeland ingevoerd voor de jacht en omstreeks 1930 werden ze ook in Zweden uitgezet. In ons land kwamen ze als siervogel in collecties voor. Nadat enkele exemplaren ontsnapten volgde verwildering en de broedpopulatie van nu bestaat uit nazaten van losgelaten of ontsnapte vogels. Ze zijn goed te onderscheiden van de andere soorten door het formaat en door het ontbreken van markante tekening behalve dan de zwarte hals en kop met witte band onder de kin. Deze gans komt het hele jaar voor. Canadese ganzen uit Zweden trekken in koude winters naar Nederland. Natte gebieden, plassen en bekkens zoals in Meijendel zijn het biotoop van de Grote Canadese Gans.

---

Het Team Invasieve Exoten van de Voedsel- en Warenautoriteit heeft in 2010 SOVON gevraagd een risicoanalyse uit te voeren voor geïntroduceerde ganzensoorten. De risicoanalyse heeft o.m. betrekking op deze soort. Volg deze link naar het rapport.

De stormachtige kolonisatie van ons land vond in eerste instantie plaats vanuit verspreidingskernen zoals in Noord- en Zuid-Holland en het westen en midden van Noord-Brabant. Nog steeds zijn deze provincies goed voor minstens de helft van de broedpopulatie. Deze omvatte rond 2000 al 1200 paren en groeide daarna sterk door. Door het optreden van ondersoorten, hybriden en nakomelingen van mengparen (bijvoorbeeld met Brandgans of Grauwe Gans) vertoont een deel van de Grote Canadese Ganzen 'onzuivere' kenmerken (bron: zie vogel.asp r398).

Het aantal in de Wassenaarse duinen verblijvende Canadese Ganzen binnen en buiten het broedseizoen is geleidelijk toegenomen. Hun nesten zijn nogal in het oog lopend (net als bij Zwanen) en kunnen eenvoudig gevolgd worden. De eerste broedgevallen waren in 1999 en na een aanvankelijk geleidelijke toename is op dit moment sprake van een stabilisatie. Het broedsucces lijkt vooralsnog laag.