Fluiter

De Fluiter is een zomergast die overwintert in Oost-Afrika. Hij komt laat in Nederland aan, het gros in de meimaand, en verblijft hier maar kort; er is net genoeg tijd om één broedsel groot te brengen.

Het is een vrij kleine zanger, iets groter dan de Fitis. Hij heeft een kenmerkende spierwitte buik, mosgroene bovendelen en citroengele borst en keel. Ook heeft de Fluiter erg lange vleugels.

Deze niet zo opvallende vogel heeft een voorkeur voor bosrijke gebieden op zandgronden zoals oude loofbossen (beuk) met gesloten bladerdek, maar ook grote parken en tuinen, meestal met weinig ondergroei. Hij zingt hoofdzakelijk na aankomst in mei en vooral dan is de Fluiter goed te spotten. Zijn meest gehoorde zang is een reeks van versnellende metaalachtig klinkende noten die ongeveer vier seconden aanhoudt en wel wordt vergeleken met een stuiterende knikker op een metalen plaat. Dit wordt afgewisseld met een tweede type zang, een stuk of vijf weemoedig klinkende, iets dalende fluittonen. De zang wordt meestal hoog in de bomen ten gehore gebracht.

Het vrouwtje bouwt een koepelvormig nest van gras en bladeren in een natuurlijke holte en bekleedt dit met fijn gras of haar. Ze legt 5-7 eieren die ze alleen uitbroedt. Beide ouders verzorgen de jongen. Het voedsel bestaat uit insecten, vooral rupsen, kevers, muggen en bladluizen. In het najaar worden bessen aan het dieet toegevoegd.

Het landelijk voorkomen van de Fluiter is altijd grillig geweest. Een periode met relatief hoge aantallen in de jaren negentig werd na de eeuwwisseling afgelost door een mindere periode. Pieken en dalen in de fluiterstand zijn in grote delen van Europa normaal maar hoeven niet samen te vallen (bron: zie vogel.asp r398).

De Fluiter komt in Meijendel niet jaarlijks en dan slechts in geringe aantallen tot broeden (zie grafiek en tabel boven).