Kluut

Het uiterlijk van een Kluut is uniek en behoeft nauwelijks een beschrijving. Voor de volledigheid: hij is voornamelijk wit met enkele zwarte strepen en hij heeft lange poten. Het meest opvallende en tevens kenmerkende is wel de lange, dunne en omhoog gebogen snavel. Door het ondiepe water lopend vangt de Kluut met zijwaartse bewegingen zijn voedsel in het slik. Hij houdt tijdens deze 'maai'bewegingen de snavel op een kiertje en vangt dan garnaaltjes, kleine kreeftjes, insecten en dergelijke.

Het merendeel van de Nederlandse Kluten broedt in het Wadden- en Deltagebied, met kleinere aantallen in het IJsselmeergebied of West-Nederland. Diep in het binnenland broeden Kluten hier en daar langs de Grote Rivieren. Ze nestelen meestal in kleine kolonies, veelal in pioniersituaties en reageren vlot op het verschijnen of verdwijnen van geschikte plekken (bron: Sovon ). Het nest is niet veel meer dan een kuiltje in het zand, bekleed met wat schelpen. Er is in de regel maar één legsel, een verloren legsel wordt wel vaak vervangen.

Kluten zijn trekvogels, slechts een klein deel van de populatie blijft overwinteren, en alleen onder milde weersomstandigheden. Ze trekken in het najaar naar Zuidwest-Europa en Noordwest-Afrika en keren vanaf maart terug.

De landelijke broedpopulatie groeide tussen 1970 en 1990 aanzienlijk, vooral dankzij toenames op de Fries-Groningse Waddenkust. Sinds het jaar 2000 dalen de aantallen weer, in het Waddengebied harder dan in het Deltagebied. De afname hangt samen met nestpredatie, het door vegetatiesuccessie ongeschikt worden van broedplaatsen, voedselproblemen en het verdwijnen van tijdelijk geschikte broedlocaties (bron: Sovon ).